| 10 February 2010
Sorry, but there currently is no translation available in your language. Therefore, the content will be showed in the original language.Sinds een aantal jaren zijn we verhuisd en wonen nu in Vught. Het is hier dat onze reeds lange zeilcarrière nieuw leven wordt ingeblazen. De clubboot is hier de Wayfarer. Dus nadat ik twee jaar geleden mijn Laser verkocht, schaften we er ook een aan. Deze multiknikspant open boot is een internationale klasse, waarvan er meer dan 10.000 gebouwd zijn. Aan de Engelse Oost- en Zuidkust staan ze in rijen op de kant bij verschillende jachtclubs. Het zeilteken lijkt veel op dat van het Nederlandse Waarschip.
Dus toen wij in 1975 met ons Waarschip kwarttonner de Solent binnen zeilden bij Chichester, dachten wij in eerste instantie allemaal Waarschepen te zien..., nou ja van afstand natuurlijk! Enfin de leden van de Nederlandse Wayfarers zochten aansluiting bij de zeer professionele "United Kingdom Wayfarer Association" en het "Wayfarer International Comittee", dat zeer actief is in veschillende landen over de hele wereld. Voorwaarde van een lidmaatschap is dat je als land jaarlijks een nationaal kampioenschap en een rally organiseerd, waar iedereen uit verschillende landen aan mee kan doen. Daarnaast is er elk jaar een Internationale rally waar Wayfarer toerzeilers van over heel de Wereld elkaar treffen.
Dit jaar zeilden we naast het Nederlandse kampioenschap op de Braassem, het Deense kampioenschap in Kopenhagen mee, met aansluitend de Internationale rally in Zweden. Die plaatsvond vanuit het eiland Malö ten noorden van Göteborg.
Volgens de afspraak van onze briefing op de IJzerenman, troffen we elkaar vrijdags in Kopenhagen. We deden met vier boten uit Nederland mee aan het Deense kampioenschap en de rally. Het Deense kampioenschap werd georganiseerd vanuit de prachtige jachthaven van Hellerup, even ten noorden van de Swannemölle haven. Hellerup is tevens de thuishaven van Paul Elvström. Hellerup sejlclub heeft een prachtig clubhuis met een terras dat uitkijkt over de Sont en vol hangt met zeiltrofeeën van Paul en met prachtige foto`s van deze viervoudig Olympisch kampioen. We kampeerden hier op een eveneens prachtige kamping van Ford Charlottenlund, die als vestingwerk een prachtig uitzicht biedt over de Sont.
We zeilden drie dagen in een veld met c.a. veertig Wayfarers, waaronder wij, vier Nederlandse boten van de IJzeren Man. Ik zeilde samen met Ans, de enige vrouwen boot en Hans stuurde de boot van onze clubgenoot Ton.
Hans en Ton kregen uiteindelijk een prijs voor de boot die het meest in rangorde gestegen was n.l. van een 26 naar een 12 plaats. Ja, de firma Olyslagers, Dirk en Arnold, deden natuurlijk hun naam als Vughtse spotmannen van het jaar, eer aan om als beste nederlanders te eindigen. Er waren Drie wedstrijden per dag waarbij je de hele dag op het water bleef met als sluitstuk van iedere dag het happy hour met gratis Tuborg bier en een maaltijd op het terras met prachtig weer en de eigen Wayfarer band met heuse Wayfarer liederen.
Maandag, na de kampioenschappen, vertrokken we naar het eilandje Malö. Een klein eilandje in het prachtige scheren kustgebied, vlakbij Ellös ten noorden van Göteburg, waar de Halberg-Rassy's, Malö's en Nayad's worden gebouwd. We kampeerden aan een beschut ondiep baaitje waar je een paal in de grond moest slaan waaraan je boot de komende dagen, voor de tent lag te dobberen. Hiervandaan maakten we dagelijks tochtjes afhankelijk van de wind en het weer. Meer landinwaarts, waar de rotskust van de scheren meer begroeid is met bomen of richting zee, waar de steeds kaler wordende rotsen zich uitstrekken als een soort grote Walrussen drijvend aan het zee oppervlak. Hier bezochten we o.a. Gullholmen, voor iedereen die de Zweedse westkust aangedaan heeft wel bekend. Het is van oorsprong een vluchthaven geweest voor vissers die vanaf zee kwamen, tegenwoordig is het het Volendam van de Zweedse westkust, maar het is prachtig en nog steeds niet druk! Prachtig fel gekleurde huisjes tegen de rotsen gebouwd met een uitzichtpunt waar vandaan je het hele gebied kon overzien.
Ons gezelschap bestond voor een deel uit Denen die ook aan het kampioenschap hadden deelgenomen wat Noren, Zweden, Engelsen en een Amerikaan. De meeste Engelsen lieten verstek gaan omdat in dezelfde tijd hun Nationaal kampioenschap verzeild werd. Leuk was het uitzwaaien van een paar Noren die tussen de scheren door naar Oslo terug gingen zeilen.
We hadden de hele week prachtig weer en een dag geen wind! Toen hebben we maar fietsen gehuurd. Dit was geen succes vanwege de slechte fietsen, veel te kleine maten, oud en ondeugdelijke versnellingen en banden die we niet erg vertrouwden. We vroegen dus of we een reparatiesetje mee konden krijgen, nou daar hadden ze nog nooit van gehoord. Als we een klapband kregen moesten we maar even bellen dan kwamen ze wel een nieuwe fiets brengen. U begrijpt het al, na een uurtje fietsen was het zo ver. Gelukkig was er een huis in de buurt met vriendelijke mensen die ook nog Engels spraken en ons hielpen. Ja hoor, na een half uur kwam er inderdaad een auto met een kinderfiets in de achterbak, waarvan we het zadel onmogelijk omhoog kregen. Ans, ons “kleintje” in het gezelschap offerde zich op. Al met al een hele mooie fietstocht maar wel steil dus, met inferieure fietsen niet echt geweldig, vraag het maar aan Arnold.
Als u dus eens in Zweden of Schotland wil zeilen en in gezellig gezelschap wilt verkeren is de aanschaf van een tweedehandse Wayfarer een serieuze optie. We willen ook graag wat meer leden!!! Er zijn er nog een paar te koop.
De Wayfarer is een redelijk zeewaardige open boot, met veel drijfvermogen, geschikt voor toer- en wedstrijdzeilen. De toer uitvoering is vaak uitgerust met een grote kuiptent zoals onze oosterburen die vaak hebben over de kuip van hun kajuit jacht. De Engelsen gebruiken de tent om met twee kinderen en een hond op de rivieren aan de oostkust voor anker te gaan en te genieten van de stilte, zoals onze engelse gast Liz vertelde. Langs de hele Engelse zuid – en oostkust zie je overal Wayfarers staan en worden zeilwedstrijden georganiseerd. Fowey en Falmouth week zijn hier een voorbeeld van. De Internationale Secretaris, Ralf Roberts zeilde met de Nedelandse voorzitter, Jan Katgerman vanuit Harwich via den Helder naar Workum om daar mee te doen aan de rally in Friesland. Is dat nog eens sport?
Een paar jaar geleden werd er een pachtige toertocht op de Hebriden in Schotland georganiseerd, door een Engelsman. De veiligheid voorschriften waren redelijk streng omdat het hier hard kan stromen en slecht weer kan zijn en de eilandjes vaak nauwelijks bewoond zijn, moest o.a voor een paar dagen water en voedsel meegenomen worden. Maar de verhalen over het ankeren in baaitjes waar zeehonden liggen te zonnen op de rotsen... dat willen we ook wel meemaken. Eerst maar eens met het jaarlijkse evenement in Denemarken meedoen met... wie weet met weer aansluitend een Deens kampioenschap?
Lous de Bruijne (W5852)